EODEC Togo

Par Anne Lagrou

Cette nouvelle semaine à Lomé a été formidable. Quelle belle expérience humaine!

De retour après une année, j’ai pu revoir ceux qui nous avaient accueillis l’an passé : les assistantes toujours aussi efficaces, les habitants de la maison de Ria, Angelo, Simon, Gabriel et tous les autres.

Grâce à Caroll, sur place cette année, nous avons eu l’occasion d’apprécier la parfaite organisation de notre travail.

Elle nous a aussi montré des endroits typiques de Lomé et de ses environs: le marché aux poissons,

le marché des fétiches, le grand marché, le lac Togo, Togoville,

l’habilité des pêcheurs tirant avec force leur énorme filet sur la plage, le restaurant Côté Jardin, restaurant où nous avons dégusté une délicieuse langouste grillée…

Les enfants souriants sont toujours aussi reconnaissants et c’est un vrai plaisir de les soigner.

Merci à Patrick (mon confrère) pour son agréable compagnie et de m’avoir permis de partir avec lui.

Encore merci à tous pour cette seconde expérience inoubliable et j’espère revenir encore l’an prochain!

Anne Lagrou était à Lomé pour la seconde fois, du 20 au 27 janvier 2012.
Son collègue, Patrick Mathieu, était à Lomé du 20 janvier au 3 février 2012.

Par Thierry Charles, Président EODEC

Ca y est ! Le camion est à Lomé, TOGO !
Il ne reste plus qu’à remplir les tiroirs et il peut partir en brousse !
Après bien des avatars, nous avons finalement eu beaucoup de chance que le cargo qui le transportait n’a pas coulé !

L’intervention des autorités ministérielles Togolaises nous a permis d’éviter beaucoup de démarches administratives ce qui nous a fait gagner pas mal de temps !

Quelques fignolages sur l’installation un peu de rangement et Hop on va pouvoir quitter Lomé et rentrer dans le Togo profond.

Avis à tous les aventuriers et aventurières la GRANDE aventure dentaire peut commencer !

Contactez nous pour fixer les dates de votre prochain départ, vous ne le regretterez pas!
info@eodec.eu

Par Frédéric Labeye

Ik ben samen met Régine Carpentier in januari 2011 naar het verre Zwart Afrika een week gaan werken. Die week was voor ons een openbaring.

Ik droomde al lang humanitair werk te gaan doen. Een paar jaar geleden hadden we iets gevonden in Rwanda. Dat project is dan niet doorgegaan omwille van de politieke onstabiliteit. Toen hoorden we van EODEC en hebben daarom met hen contact opgenomen.
Dan is alles in een versneld tempo gelopen: onze week kiezen, visum aanvragen, vaccinaties laten zetten, oude kleren bijeenrapen, tandpasta en tandenborstels verzamelen, etc.
Over de vlucht kan ik heel kort zijn: Brussels Airlines vliegt direct op Lomé.
Het vliegtuigticket is dan ook in te brengen als onkostennota voor de belastingen. Een groot voordeel om naar het zuiden te vliegen en terug te keren is dat je totaal geen last hebt van de jetlag.

Vermits we vrijdagavond toegekomen zijn in Lomé hebben we het WE gehad om 2 dagen ‘den toerist’ uit te hangen. Samen met Caroll en de gidsen hebben we de voodoomarkt, het Afrikaanse museum, de kathedraal en de ambachtenmarkt bezocht.

Ook zijn we op audiëntie bij de Prins van Togo geweest in Togoville.

We hebben ook een rondleiding gehad in een authentiek slavenhuis van begin 19de eeuw.

De temperatuur in januari bedroeg 30°C. Het was er broeierig warm en bewolkt. De zon hebben we weinig gezien. Daarenboven blies er wind vanuit de woestijn met fijn wit/geel zand genaamd Harmattan.

De maandag zijn we dan op stap gegaan met de jeep richting noorden naar de lagere school in Wli ergens in de savanne. Daar hebben de kinderen van de lagere school een voor een gescreend op tandsteen, te vullen gaatjes en extracties. Dit gebeurde onder de schaduw van een boom in de hitte. De kinderen werden per klas in rij onderzocht en zo zijn er een 300 gepasseerd bij de 2 tandartsen.

Samen met Angelo, de secretaris en chauffeur van dienst, Sandra en Annemarie, onze 2 lieve en behulpzame assistentes en Caroll werd het werken in het kabinet aangenaam bevonden en verliep alles vrij vlot.

We waren ter plaatse rond 8u15 en vooraleer de schoolkinderen toekwamen hadden we al, maar niet elke dag, een aantal volwassenen behandeld. Op de middag werd ons koffie en broodjes gebracht. De kinderen aten buiten in de wachtzaal. Want pas wanneer alle kinderen behandeld waren keerden ze terug naar Wli.

Alle mogelijke behandelingen werden bij die kinderen zoveel mogelijk in één zittijd afgehandeld. De meeste kinderen zagen voor de eerste keer van hun leven een tandarts en dan nog een blanke! 90% van die kinderen lieten vrijwel alles doen zonder gehuil en gemor. Hun mondje ging pas toe als alles gedaan was. Dit kom je hier bij ons niet meer tegen!
Kenoumé=mond open.

Onze dagtaak eindigde rond 16u30 en vermits we met 2 tandartsen tegelijk werkten vlogen de uren voorbij.
En dan was het tijd voor onze apero. (FLAG bier)

In het kabinet wordt gewerkt naar Belgische normen. Alles is ter plaatse kwestie materiaal en alles functioneert naar behoren.

Maar men moet wel iets relativeren: dit is zwart Afrika. Soms zijn er elektriciteitsstops die niet voorzien zijn. Dan vallen de compressors uit of het licht. Milieu is geen prioriteit in Lomé.
Een anekdote: de recipiënten van de amalgaamseparators waren vol en die worden gewoon in de WC gegooid.
De hulp aan de stoel was vooral interessant met het vertalen van het Frans naar het Togolees.

Vermits er al heel wat volk sliep bij Ria werden we gelogeerd in een pas gehuurd huis een paar blokken verder. Het huis was pas gekuist en opgeruimd. Ieder had zijn eigen kamer met badkamer: de douche was zeer basic: een zeer grote kuip werd gevuld met water vanaf het moment er water was.

In Togo worden water en elektriciteit en ook internet met regelmaat onderbroken. De eerste dagen liepen er ook kakkerlakken rond: die zoeken de warmte en de vochtigheid op maar verdwijnen dan ook als er teveel volk in hun buurt rondloopt.

Het ontbijt en het avondmaal werden bij Ria genuttigd: het was eenvoudig en zeer lekker. Wat me bijgebleven is omdat het zeer lekker was zijn de brazza ananassen en de zelf gemaakte yoghurt. Ria raadde ons ook aan om ananassen en ander fruit mee te nemen naar huis in onze lege valiezen. Ik heb zo ook papaja’s, zoete aardappelen en avocado’s en vooral ananassen voor een prikje mee naar huis genomen.

Bij onze uitstappen werden we verschillende malen vergezeld door Ria zelf. We zijn verschillende van haar realisaties gaan bezoeken. Gebouwen gesponsord door fondsen die via Ria vergaard werden: een dispensarium/hulppost, een middelbare school, een weeshuis in bouw, een kleuterschool en de opvang in Lomé van jonge delinquenten van 6 tot 20 jaar. En waarschijnlijk zullen er nog andere projecten volgen.

En last but not least was onze laatste avond in ANGE (ANGE: les Amis pour une Nouvelle Génération des Enfants). We zijn daar ontvangen met een feestmaaltijd en optredens van die jongens met zang en dans. We waren, Régine en ik en ook Caroll, zeer maar zeer ontroerd… en ik moet zeggen dat ik daar goed gelachen heb maar ook een traantje weggepinkt heb…Het is daarna dan ook de bedoeling een van hun kunstwerken in hout te kopen.

In ieder geval is dit avontuur niet gedaan. We zijn van plan om binnenkort terug te keren want we hebben het gevoel gehad dat het ons een enorme voldoening bezorgd heeft. De patiëntjes die we behandeld hebben waren ons hoe dan ook zeer dankbaar.
Wie zin heeft om eens van de dagelijkse sleur van zijn praktijk weg te zijn— 6000km zuidelijker in Zwart Afrika—kennen we een goed adres: Lomé.

We raden het iedereen aan. Het zal je een blijvende herinnering geven!

Frédéric Labeye et Régine Carpentier étaient à Lomé du 7 au 14 janvier 2011

Par Myriam Van Cauwenberg

Toutes mes félicitations à tous ceux et celles (fondateurs ou travaillant pour l’EODEC) qui dévouent une partie de leurs gains et de leur temps au développement de ce projet au TOGO.

Voir ces sourires « soignés » et ces visages illuminés par la joie et la reconnaissance d’avoir eu la chance d’être pris en charge fut une expérience humaine inoubliable.

Le dénuement, la difficulté de vivre dans cette chaleur suffocante, bruyante et poussiéreuse, la difficulté à trouver chaque jour de quoi manger relativisent le lot de nos problèmes et tracasseries qui font notre quotidien européen de dentiste.

Le cabinet dentaire installé à Lomé est situé dans un endroit agréable (centre des loisirs Nathanaël).
Nous avions la possibilité de manger notre casse croûte du midi à l’intérieur de l’enceinte des jardins du centre ; à table et à l’ombre ce qui permettait de se reposer un petit peu et sortir du cabinet le temps de manger.

Les journées étaient bien remplies, nous disposions de tout ce qu’il fallait pour travailler dans de bonnes conditions et étions bien encadrées par Angelo, Caroll et les deux assistantes Sandra et Anne-Marie.

Dans la salle d’attente la bonne humeur, les enfants jouent et chantent en attendant patiemment.
Certains n’ont jamais vu de fauteuil dentaire (ni même de fauteuil tout simplement !) ce qui mène parfois à certaines situations très amusantes.

A faire : le retour en camionnette où s’entassent la trentaine de petits soignés et nous mais toujours aussi heureux de nous sourire et nous chanter à tue tête quelques chansons sur le chemin du retour.

Je suis partie avec mon mari musicien (guitariste ) qui a fait la joie des enfants de chez Ange (une ONG qui recueille les enfants de la rue ) et qui aussi pendant mes journées de travail a enregistré des sons ( de la nature, de la ville ,des chants…) qui font le bonheur et la spécificité de l’Afrique.

Pour les éventuels bourlingueurs comme nous, un périple de deux semaines vers le nord après la semaine de travail.
Le Routard et le petit futé regorgent de bons plans pour le logement et la restauration.

Eh oui il y a moyen de très très bien manger pour pas cher du tout.
Nous avons trouvé des endroits aussi très agréables pour loger.
A Lomé un petit coin de paradis à l’hôtel Napoléon Lagune.

A Kpalimé nous conseillons Chez Fanny (chambre d’hôte tenue par une française qui prépare un excellent cochon de lait)

Une ballade dans la brousse avec Joseph l’apiculteur qui vous fera découvrir son excellente connaissance botanique et aussi un excellent plan logement sur les hauteurs du mont Kloto.

A Atakpamé l’hôtel Le Sahélien (simple mais propre un moins l’air co hyper bruyant mais faut choisir avoir chaud et pas dormir ou avoir frais et pas dormir non plus !)

A Kara sans hésiter hôtel La Douceur qui porte bien son nom.

A essayer aussi le bus de la poste pour circuler avec les locaux dans des conditions relativement bonnes ( mille fois plus sûr que le taxi brousse! )
Mais un conseil il faut s’armer de débrouillardise, de calme et d’un sens puissant de la négociation car trouver un chauffeur sûr et une voiture relativement sûre ( avec encore qq amortisseurs pour encaisser les nids de poule ou un pare brise qui ne soit pas totalement « brisé » ) relève parfois de la prouesse.

Nous avons ainsi traversé la brousse pour nous éloigner petit à petit de Lomé et nous engager vers la savane de plus en plus aride.

Des merveilleuses choses à découvrir ( village de forgerons traditionnels, village des Tamberas )

Dommage plus beaucoup d’animaux sauvages mais une nature surprenante.
Partout des gens accueillants nous saluant « de bonne arrivée » et « d’un bonsoir » alors que le soleil de midi grille nos peaux.

Des petits qui parfois n’ayant jamais vu de blanc (en tout cas pas de blanc aussi blanc que mon cher mari d’origine irlandaise) se mettent à pleurer étonnés de voir d’aussi étranges humains.

Donc un voyage haut en couleur qui laissera une belle place dans notre mémoire.

Myriam Van Cauwenberg et son époux étaient à Lomé du 8 au 29 avril 2011

Par Pierre Vanderelst

Een paar maanden voor ons vertrek belde Pol me op of ik zin had om hem te vergezellen naar Togo voor EODEC. “What the hell is EODEC??” Ik moest hierover echter niet te lang nadenken Herinneringen aan eerdere reizen in Afrika deden mijn hart weer sneller slaan… Pol leek me hiervoor bovendien de geschikte reisgenoot!

Zonder veel voorbereiding –druk,druk tot het laatste moment, je kent dat wel – (een 3-tal valiezen toch wel gevuld met stalen tandpasta, kleren, speelgoed enz enz..) reisden we uiteindelijk af naar Togo.

Tussenlanding in Ouagadougou : een eerste voorsmaakje: 42°C komt binnengestroomd wanneer de vliegtuigdeuren opengaan. Welcome to Africa…

Even later staan we in Lomé aan de grond. Toch 10°C minder. We worden door Caroll (Tatacoco) afgehaald op het vliegveld. Vooraf weliswaar wat ‘marchanderen’ met de douane : kadootje links, kadootje rechts en ’t is in orde… The African way…

Bij Ria aangekomen : aangename kennismaking, met deze energieke Antwerpse dame, valiezen uitladen, pintje drinken. Beetje info voor de werkdag erna en daar gaan we naar ons huisje. Op zijn Afrikaans maar proper. Geen lopend water, wel een vat water en een plastic emmertje. Geen probleem: in een vorig leven waren we nog scouts! Pure nostalgie dus.

De nachten zijn kort: om 6.00 ’s morgens komt alles tot leven (behalve Pol…).
Om7.00 bij Ria ontbijt: gezellig, simpel maar lekker.
7.30 : vertrek naar de praktijk: de patiënten zitten op ons te wachten. De assistentes bereiden alles reeds voor(Pole pole natuurlijk).
Een beetje onze weg zoeken in de praktijk en daar gaan we. Parallel aan mekaar gaan Pol en ik de strijd aan : alles geven, niet verzwakken… Maar het is middag voor je het weet.
De patiënten morren niet (indien wel zouden we het niet eens begrijpen) en zijn uiterst geduldig. Na een korte middagpauze gaan we er opnieuw tegenaan.
Omstreeks 16.00 uur zijn we klaar! Wat een luxe! Terug naar ons huisje, ons even verfrissen, pintje drinken en tegen 19.00u avondeten bij Ria.
Vanavond gaan we vroeg slapen!!! Onmogelijk : wegens veel te warm en mekaar lang niet gezien en veel te vertellen wordt het alweer 01.00uur.
Om 6.00 zijn we weer paraat : de Afrikaanse lucht en zon geven ons vleugels.
Red Bull kan hier niet aan tippen.

De dagen vliegen voorbij. Een dagje ‘dépistage’ is een leuke afwisseling. Je bezoekt een paar scholen, een dispensarium enz. Overal word je met evenveel enthousiasme en warmte verwelkomd door hordes kinderen en hun leraren.
We pikken onderweg 3 jonge Vlaamse stagiaires op (leraressen-in-spe van de Leuvense groep-T die stage doen in de brousse en die in het weekend eveneens bij Ria logeren).
We bezoeken samen een ‘orphélinat –in opbouw’ , het weeshuis ‘Ange’ van Ria en de vakschool (hier krijgen de jongeren uit ‘Ange’ een beroepsopleiding tot schrijnwerker, metselaar enz..

Een avondje uit eten in Lomé werd een hele belevenis: de stad barst uit haar voegen: de alomtegenwoordige Chinese brommertjes en de oude Japanse wrakken die dienst doen als‘taxi’’ braken blauwzwart roet uit.
Ozon: nooit van gehoord hier…

We eten in (?) een restaurant buiten op de stoep. Geen bestek, iedereen eet uit de kommetjes. Toch leuk. Tot Pol ’s anderendaags hoort dat we ‘rat’ hebben gegeten…

Tijdens het weekend nog een uitstapje naar Togoville. Persoonlijk ontvangen door de lokale Prins.
In België zouden we dit pertinent weigeren, maar nood breekt wet! Nadien lekker verse vis gaan eten aan het meer en afsluiten met een pintje aan zee met onze voeten in het warme mulle zand. Meer moet dat niet zijn!

Voor we naar huis gaan ook nog even onze valiezen vullen met mango’s, avocado’s, ananassen en… een paar fetisjen van de ‘marché des fetisjs’ (baat het niet …).

Op een week tijd doe je een vat vol indrukken op. Je vat vol stress daarentegen loopt leeg.
Dit niettegenstaande het feit dat je toch wel hard werkt in niet steeds optimale omstandigheden (naar onze normen uiteraard).
Hieraan kunnen we echter samen iets veranderen. Als eenieder zijn steentje bijdraagt kan de tandartspraktijk ongetwijfeld nog beter uitgerust worden. Daarvoor moet je zelfs geen week van je schaarse tijd opofferen. Materiaal/centen schenken kan ook reeds een verschil maken.
Het is allemaal zeker de moeite waard en bovendien een onvergetelijke ervaring. De cynici die beweren dat dit alles slechts een druppel op een hete plaat is hebben ongetwijfeld gelijk … behalve voor de patiënten die we die week een stukje comfort hebben bezorgd!!

Spreek af met een collega-vriend(in) ! Doen!!

Pierre Vanderelst et Pol Vangramberen étaient à Lomé du 21 au 28 mars 2011

Par Régine Carpentier

Het was voor mij en mijn collega Fred Labeye de eerste keer dat we naar zwart Afrika afreisden.
Een hele aangename verrassing en ook aanpassing als we toekwamen op het vliegveld in Lomé.
Ik was al direct enkele tandenborstels kwijt bij de “douane controle”!

We waren al voorbereid op het primitieve confort dat we zouden krijgen en al bij al viel dat wel mee want het is tenslotte voor iedereen het zelfde.

We hadden zelfs de beschikking over een heel huis met af en toe stromend water en een grote emmer die we regelmatig op peil moesten houden.

We werden goed onthaald door Ria die ons elke dag ons ontbijt, lunch en avondmaal verzorgde, eenvoudig maar lekker en ruim voldoende!
Ria gaf ons ook tips en uitleg over de manier van (over) leven in Togo en zorgde ook voor onze gids als we iets wilden bezoeken.

Wat me zeker bijblijft van de uitstappen die we gemaakt hebben is het bezoek aan Togoville met zijn prins, de markt van de Fetisjen,

en het “slavenhuis” waar de slaven verbleven onder de vloer voor ze vertokken overzee.

De eerste werkdag gingen we naar een school in Wli om +- 400 kinderen te onderzoeken.

Caroll en Angelo noteerden welke kinderen behandeld moesten worden (die we grotendeels de rest van de week hebben behandeld).
De weg daarnaar toe was niet verhard en vol putten en kuilen.
Onderweg hebben we nog het eerste dispensarium dat Ria opgericht heeft bezocht en ook nog een kleuterschool en middelbare school die zij ook heeft helpen bouwen.

Ria is ook bezig met het helpen bouwen van een weeshuis, deze bouwwerf hebben we ook bezocht.

Het werken in het kabinet was zeer aangenaam, met de hulp van Sandra, Anne-Marie en Angelo ging het vlot vooruit. Het was ook leuk om eens samen met een collega te kunnen werken (we hebben allebei een een-mans praktijk), zo leer je ook eens van elkaar.
De meeste kinderen lieten zich gemakkelijk behandelen, ze waren dan ook overweldigd door alles wat er gebeurde.

De laatste avond in Lomé was een zeer emotioneel afscheid.
We waren uitgenodigd door Ange (een tehuis voor ex-delinquente jongens die de jongens weer op het recht pad brengen)
We kregen daar een avondmaaltijd begeleid met optredens van de jongens, zang dans en toneel. We waren allemaal zeer ontroerd!

Het is misschien maar een druppel op een gloeiende plaat, maar het geeft toch een enorme voldoening als je ziet hoe dankbaar de mensen zijn voor onze hulpverlening.

Dit is zeker voor herhaling vatbaar en we zijn van plan om toch op regelmatige basis terug te keren. Ik raad het iedereen aan om dat ook eens te doen!

Régine Carpentier et Frédéric Labeye étaient à Lomé du 7 au 14 janvier 2011

par Paul Vangramberen

Na een lange vlucht landen we in Lome, 35 graden: even wennen.
Warme ontvangst door Ria,ex-verpleegster uit Deurne (dus nederlandstalig) die ginds enorm werk verzet voor de minderbedeelden. Na een korte uitleg over wat ons de volgende dag te wachten staat, zoeken we ons bed op en proberen te slapen in deze hitte.

Je hoeft geen wekker,want het leven begint in Togo om 6 uur s’morgens,en dat hoor je wel.
Een verkwikkende douche (met de emmer uiteraard)en op weg naar Ria voor het ontbijt (lekkere ananas,frans brood en zelfgemaakte choco).
Dan de grote verassing: je komt aan op het kabinet en daar zitten reeds een 20-tal kinderen te wachten,maar wat een discipline !

Tandreiniging,extractie,verzorging,van alles een beetje,maar wel aan een hoog tempo.
Met de weinige middelen die voorhanden zijn, probeer je toch de beste behandeling te geven, niet altijd even gemakkelijk, maar het levert je steeds een « merci monsieur » op, recht uit het hart van deze kleintjes, de dankbaarheid straalt uit hun grote ogen.

De dag van de « depistage », het verkennen en onderzoeken van de kinderen in de dorpen is echt een aanrader, je komt terecht in een andere wereld.

In het weekend heb je tijd om met een gids de stad te verkennen, en zelfs een bezoekje aan de prins van Togo zit er in.

De dagen vliegen voorbij, en voor je het beseft zit je weer op het vliegtuig richting Belgie.
Nog wat bekomen van de confrontatie met de armoede en de Afrikaanse manier van leven, landt je in Brussel, moe maar voldaan.

De volgende dag, tussen twee  »lastige »patienten door, denk je met weemoed aan je week in Togo.

Zeker voor herhaling vatbaar !!!!

Paul Vangramberen était à Lomé du 21 au 28 mars 2011, avec Pierre Vanderelst

Par Véronique Heymans

Le weekend, découverte du pays avec Togoville et son prince; Kpalimé avec sa cascade et son foufou sauce arachide; Lomé avec son village artisanale,son port de pêche, son marché des fétiches, son bord de la mer…..

La semaine au cabinet remplie d’expériences inédites, de sourires, d’émotions positives et absence de stress totale.

Le matin les enfants et quelques adultes arrivent en minibus et attendent sagement leur tour. Les patients sont adorables et très reconnaissant ( !!!) pour notre aide.
Par jour, nous avons soigné 25-35 personnes et fin de la journée une petite démonstration de l’hygiène bucco-dentaire et comment utiliser brosse à dents et dentifrice pour les petits et les grands.

Sandra et Anne-Marie, deux assistantes togolaises, ainsi que Angelo, chauffeur et secrétaire, tous très sympathiques et adorables, nous ont accompagnés tout au long de cette semaine au cabinet.

Vendredi c’est jour de dépistage en brousse : accueil chaleureux dans les écoles avec un sourire, une chanson ou même une petite danse. Angelo nous a fait découvrir la région, les projets de Ria et d’Ange.

Nous avons eu un séjour agréable grâce à Ria et son entourage, Angelo , Sandra et Anne-Marie ainsi qu’à Caroll.
Nous sommes partis sans aucun regrets et pleines d’émotions positives.

Merci beaucoup à tous.

Véronique Heymans était à Lomé, avec Joelle Wivines, du 11 au 21 mars 2011

par Claude Lafarge

Difficile de décrire en quelques lignes la quantité d’émotions qui m’ont submergées en 1 semaine.

Je suis parti la troisième semaine de janvier pour réaliser une idée qui me trottait dans la tête depuis quelques temps: donner un peu de mon temps et de mes compétences, dans un geste généreux qui, en même temps, me permettait de voyager.

Le Togo est un pays merveilleux. Aux antipodes du notre. Bien évidemment le choc visuel est là! Délabrement de la capitale, désordre et cacophonie, fourmillement humain, pauvreté palpable. Mais le trait le plus marquant à l’arrivée est le sourire des gens, leur gentillesse spontanée. J’aurai l’occasion par la suite de sentir de plus que leur reconnaissance par rapport à mon action sera fantastique.

Une semaine type comme la mienne se déroule par un ou deux jours de tourisme , et dans mon cas, j’ai eu la chance de bénéficier de la présence et de l’accompagnement de Caroll. L’accueil chez Ria s’est fait en toute simplicité et mon installation s’est révélée fort confortable ( bien que rudimentaire).

Dès le lundi , le travail commence à partir de 8 heures ( si tout va bien) pour terminer vers 16 heures ( si tout va bien ). La camionnette arrive chargée d’enfants et de quelques adultes , et les deux fauteuils peuvent alors peuvent alors commencer leurs soins (quand tout va bien).

Le premier contact avec les enfants se fait avec une certaine timidité de part et d’autre; ils ne sont pour la plupart jamais venus en ville et nous sommes en quelque sorte déracinés. Mais au fur et à mesure de l’avancement de la journée une complicité s’installe , et avec elle les sourires de plus en plus larges. Avec un peu de chance et en le demandant , on peut raccompagner l’assemblée au village pour partager alors un moment unique. L’arrivée au village se fait alors comme un retour de l’enfant prodigue, faites d’acclamations et de grands cris.

Et puis , il y a aussi classiquement la journée de dépistage. Une journée en brousse afin de diagnostiquer les patients susceptibles de devoir venir se faire soigner au cabinet , mais aussi parfois des soins d’urgence avec les moyens du bord (et croyez-moi, une incision d’abcès énorme sans anesthésie avec une petite lame, cela vous change de nos cabinets aseptisés!).

Bref en une semaine, on passe du rire aux larmes, mais on fait le plein d’émotions et je crois que pas un seul des dentistes passés par ici ne s’est dit qu’il ne reviendra jamais.

Claude Lafarge était à Lomé du 14 au 21 janvier 2011

par Valérie Pierre

Le premier jour (dimanche) a été fantastique car nous avons assisté à une messe de fête sublime (pourtant ce n’est pas trop mon truc) et nous avons gouté à l’incroyable hospitalité togolaise lors du grand dîner de fête.

Notre logement/nourriture: impeccable, nourriture délicieuse, quartier calme (sauf pour le cocorico mais c’est tellement gai!) et save…, nous aimions bien « notre » petite maison mais l’accueil de Ria est magnifique.

La semaine au cabinet a été riche de rencontres, de sourires, d’expériences inédites, de cas parfois très préoccupants, d’aventures (avec l’eau, l’électricité etc….), les enfants sont adorables et très attachants. Notre trio de dentistes s’est aussi rapproché.

Valérie: « Ca c’était le jour où tous mes patients avaient décidé de s’asseoir bizarrement sur le fauteuil!!! Dommage que je n’ai pas les photos des autres  »

Valérie: « Les Mickeys de Coline sont appréciés! J’espère qu’Angelo pensera à les faire lire aux suivants!!! »

Nadine: « Ils ont aussi du succès auprès des instituteurs…  »

Horaire au cabinet super sauf le premier jour où nous avons eu 47 patients, nous sommes rentrés, il faisait noir!!

Pour les autres jour c’était impec (25 enfants de l’école + une dizaine de particuliers), on pouvait arrêter vers 16h et voir un peu la ville.

Sandra a travaillé avec moi tout le temps, avec un rythme soutenu sans jamais se plaindre et d’une efficacité parfaite.

Angelo gère bien les dossiers et nous facilite la tâche, les enfants sont tous les jours arrivés bien à l’heure.

Le vendredi en brousse avec Angelo pour le dépistage et pour découvrir la région et les projets de Ria, Ange, etc…. a été une journée exceptionnelle!

Les loisirs: Angelo nous a bien gâté en nous conduisant partout où nous le voulions!! Et aussi grâce à notre super jeep « kodjo fofo et koffi lulu »

Christophe, mon mari, a aussi bien apprécié son séjour, nous ne nous sommes pas vus beaucoup en journée, il faisait sa petite vie chez ANGE . Mais à refaire, maintenant qu’il est en contact avec Gabriel, il m’a dit qu’il ne partirait pas sans un projet concret à réaliser sur sa semaine avec un objectif… C’est un sacré homme d’affaire…

Le voyage avec SN est très confortable…

Une chose est certaine, si l’EODEC et Ria le veulent bien, je reviens l’année prochaine!

Par Nadine Sommereyns:

Pour ma part,ce fut une expérience inoubliable.Pleine d’énergie et d’émotions positives!
Aucun regrets…

On a bcp aimé les assistantes: Sandra est super efficace, Anne-marie doit être plus guidée mais à sa décharge,elle faisait plus de stérili quand moi j’ assistais Babak.
Angelo est serviable et très gentil.

Valérie Pierre et son époux Christophe, Nadine Sommereyns, et Babak Mohandes étaient à Lomé du 12 au 17 février 2011 pour la première fois, mais pas la dernière .

Merci à eux! Merci pour eux!